سلام كبوتر سفيدم

مي خواهم قصه ي دل داغدارم را برايت زمزمه كنم

                                                           كبوتر سفيدم

تو مرا خوب مي شناسي

آن روزرا به ياد مي آوري كه حرف ( آ ) را به تو ياد  دادم وتو با آن دستان كوچكت

چه زيبا آن را نوشتي و براي آن حرف زيبا مثالي خواستي ومن كلمه آزادي را برايت

مثال زدم واز تو خواستم كلمه آزادي را هجي كني و آن را بنويسي وتو حرف حرف

آن را هجي كردي وآن را با گچي سفيد بر روي تابلوي سياه كلاسمان  نوشتي

و من تو را در آغوش كشيدم و بوسيدم ودر گوشت كلمه آزادي را نجوا كردم

آن روز نمي دانستم كه كلمه اي را به تو ياد دادم كه شايد جانت را از تو بگيرد

سالي بعد براي تو كلمه آزادي را تعريف كردم و تو سراپا گوش مي دادي و تو با

خوش حالي دستان كوچكت را بالا بردي و گفتي من ياد گرفتم و چه زيبا برايم

باز گو كردي و نمره ي بيست را از من گرفتي

و امروز  تو  كودك ديروز من  مي خواستي آزادي را در كوچه و خيابان هاي شهر

تجربه كني و به دنبال پيدا كردن آن كلمه ي زيبا بودي اما تو را گستاخ خواندند

وشيريني  آن بيست را به كام تو خون كردند  مي خواستي كلمه ي آزادي را

به زبان بياوري اما بي رحمانه بر دهانت كوبيدند مي خواستي كلمه آزادي را

با انگشتانت اشاره كني بي رحمانه بر دستانت كوبيدند فرياد زدي  مي خواهم

آزادي را ببينم چشمانت رااز حدقه بيرون آوردند كلمه ي آزادي را از جان فرياد زدي

جانت را گرفتند آخر مگر تو چه مي خواستي كه اينگونه خصمانه تو را خاموش كردند

فرزندم امروز معلم تو داغدار صدها دانش آموز از دست رفته اش است  امروز معلم

تو سياه پوش توست وتا گرفتن انتقام خون پاك تو خاموش نخواهد ماند

كودك ديروزم اكنون تو آشيانه ات را ترك كرده اي و من هنوز در اين لانه ي ذلت بار

مانده ام وتو آزادي را با تمام وجود فهميدي وبراي رسيدن به آن پر كشيدي و من

بايد با اين خاكيان بمانم با دلي سوخته وآهي پر از غم از دست دادنت

من از خود شرمگينم كه تو رفتي ومن هنوز هستم

امروز من از خود بيزارم كه چگونه كلمه اي را به تو ياد دادم كه تو حتي اجازه ي

بيانش را هم نداشتي           

                                                                    من ديگر معلم نيستم

آخر چگونه درس آزادي را بدهم اما بگويم آنرا ياد نگيريد

                                                                من ديگر معلم نيستم

چگونه آزادي را تعريف كنم اما مثالي برايش نداشته باشم

                                                      من ديگر معلم نيستم

                                      من ديگر معلم نيستم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  دوست دارم کودکم در هوای پاک نفس بکشد

                                   اما  هوا مسموم است           

  دوست دارم کودکم در آبی زلال شنا کند

                                  اما آب هم مسموم است

  دوست دارم کودکم در زیر باران قطره های باران را لمس کند

                                   اما باران هم مسموم است

دوست دارم کودکم در چمن های سبز بازی کند

                                   اما آنجا هم مسموم است

               . . . . . . . . . . . . . . . .

                                   . . . . . . . . . . . . . . .

   اکنون کودکم دیگر جوان است و می خواهد

بازی های کودکی اش را اندیشه کنداو می خواهد

سبز بیاندیشد  اما

 اما از باد سیلی می خوردواز شاخه های درختان ترکه

او می خواهد در اندیشه هایش شنا ور شود

اما او را با تمام اندیشه های سبزش در زیر آب خفه می کنند

او می خواهددر زیر باران بماندحتی اگرتگرگ ببارد

اما تگرگ ها همچون تیربر اندام اومی بارند

اما باز هم می ایستد  و نظاره می کند

وشرع را می بیند که چگونه در آن کوچه های تاریک وذلت بار

همچون تیغی بران صورت دختری معصوم را پاره می کند

  ومی بیند که چگونه اندیشه هایش در زیرچماق های

 بی خردان  له می شود   اما باز خسته نمی شود

اندیشه های سبزش را اززیرسم اسبان وحشی جمع می کند

واز کوچه پس کوچه های وحشت می گریزدتاباآن باتوم ها

اندیشه هایش را نکشند

زیرا او تاریخ را خوب می داند

و باز آن قومی رامی بیندکه قرآن های بر سر نیزه را باور کردند

اما قرآن ناطق را نفهمیدند !!!!!!!!!!!!!! 

سکوت نعره می زند   

تنهایم

اما دلخوشم به درخشش ستارگانم

همینکه نورشان را می بینم آرامش می گیرم که هستند

 هر چند خیلی دور

 بازشب شد    با نگرانی به آسمانم می نگرم

 وستارگانم را می شمارم

 خدای من این دلخوشی را از من نگیر

وهرگز ستارگانم را کم نور مکن .                       

آنگاه که فرعون در حال غرق شدن در نیل بود  موسی را صدا کرد واز اوکمک خواست

 موسی به اوتوجهی نکرد وبا بی اعتنایی به او پاسخی داد واو را رها کرد وبه سوی تور

راهی شد

. در کوه تور پروردگار را صدا زد  اما پاسخی همانند پاسخ خود به فرعون را شنید

باز صدازد وهر بار همان پاسخ را از سوی خداوند شنید

موسی گفت خداوندا چرا اینگونه جوابم را می دهی     تبارک وتعالی فرمود:

چگونه توانستی پاسخ بنده ی مرا که از تو کمک خواسته بود آنگونه دهی

موسی با تعجب گفت:او فرعون بود همانکه ادعای خدایی می کرد

خداوند فرمود:می دانی چرا نمی توانی درک کنی چون خالق نیستی وحس خالق نسبت به

مخلوقش را نمی دانی  افسوس که در آن لحظه آخر نیز مرا صدا نکرد

وگرنه او را بخشیده بودم .

نمی دانم      نمی دانم خواب بود یا خیال

                                                    ابلیس را دیدم  در یک قدمی

آسمان مایوس بود می گریید    اما بی اشک

                                          بغض در گلو فریاد می زد  اما بی صدا

      خنده های پراز غم                     

  کودک ازدامان مادر رها     می لرزید      رخسارش بی رنگ              

خوبانم  شکست             سپیدی تارهایش  بی شمار      

حیرتا که چه آسان بود و چه نگاهمان سخت

روح خسته ام پر کشید بی پروبال        عین نیاز

یقین کردم       صدایش کردم    اینبار بی واسطه

پاسخ داد بی درنگ   اما چه دیر گذشت بر من

دیدمش آرامشگر ومهربانتر از هر زمان که می اندیشیدم

دریافتم که عمری ندانستم و لب گشودم بی روا

پنجره را گشودم   زیر لب گفتم     الله اکبر

پنداشتم که دانسته ام     اما     ستاره ای چشمک زد

که هنوز   نمی دانی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

کیست مرا یاری کند

                  لبیک یا حسین

   شاید کسی را که با او خندیده ای فرامش کنی

  ولی هرگز کسی را که با او گریسته ای فراموش

  نخواهی کرد

وما راازآن باتلاق وهم وتاريكي نجات دادي

آسمان خاكستريمان كم كم آبي مي شود

بوي چاي تازه دم به مشام مي رسد

و صداي زندگي از زيرزمين خانه مان به گوش مي رسد

ولي هنوزخسته ام ........خسته.......